Tak na prawdę praca nad stroną trwała tyle ile narodziny samego pomysłu. Z tym, że 97% czasu spędziłem na różnych wariantach designu :). Zawsze coś po paru dniach przestawało mi się podobać i zaczynałem od nowa. A już nie wspomnę o zmienianych co chwilę pomysłach :). Ale zaczynając projektować i kodować ostatnią wersję (to, co obecnie widać na frontized.com) stwierdziłem, że niech to sobie żyje, a wszelkie apdejty, zmiany itp. będę wprowadzał małymi kroczkami, sukcesywanie.

Anyway, trzymajcie kciuki, życzcie powodzenia, lajkujcie i folołujcie :)

Czego się nauczyłem, co nakodowałem, co naprojektowałem i co naprodżektmenadżerowałem to moje i nikt mi nie odbierze. Fajnie było zdobyć takie doświadczenie, jednak czas zacząć pracę w nieco bardziej normalnym trybie i bazującą na normalniejszych warunkach.

Ale na użalenie się nad pracą w XHTMLized jeszcze przyjdzie pora ;). Teraz czas skupić się nad czymś nowym, o czym również wkrótce.

h1 {
    border: 1px solid black;
    width: 100%;
    height: 200px;
    text-align: center;
}

Oczwiście nie trudno stwierdzić, że z takim kodem powstanie nam jakiś kontener (<h1>) z tekstem wyśrodkowanym w poziomie. I jak ten tekst teraz przenieść na dół elementu? Można by owy tekst (przepraszam za wszelkie powtórzenia ;)) wewnątrz wypozycjonować absolutnie względem kontenera, ale to wymaga dodatkowych znaczników. A na te sobie pozwolić nie możemy. Dlatego z pomocą przychodzi Flexible Box Model, o którym można przeczytać nieco więcej tutaj: klik! Dzięki zmianie wartości atrybutu display na box dostajemy kilka (bodajże 8) nowych atrybutów do dyspozycji:

• box-orient
• box-align
• box-pack
• box-flex
• box-flex-group
• box-ordinal-group
• box-direction
• box-lines

Nas interesują dwie z nich (w zasadzie to jedna, ale to zaraz wytłumaczę dlaczego):

• box-align – to jest nasz kluczowy atrybut. Ustawiamy w nim, jakie ma być pozycjonowanie zawartości danego elementu. Tak więc box-align przyjmuje pięć wartości: start | end | center | baseline | stretch. Ostatnia z nich jest domyślna. My powinniśmy zmienić ją na wartość end. To ona wypozycjonuje nasz tekst właśnie na dole.
• box-pack – jeśli wartość box-orient jest ustawiona na horizontal (a tak jest domyślnie) to wtedy dzięki box-pack jesteśmy w stanie ustalić pozycję tekstu (boksa) w poziomie *

* – teoretycznie ta wartość nie powinna być nam potrzebna, jako, że element <h1> ma już text-align: center, jednakże zmieniliśmy sposób wyświetlania tego elementu (display z domyślnego block na nowy box, a wiadomo, że text-align działa tylko na elementach blokowych oraz tabelarycznych), stąd potrzeba wyśrodkowania tekstu raz jeszcze w inny sposób. Dlatego dopisujemy do naszego arkusza CSS takie oto linijki:

h1 {
    ... 
    display: box;
    box-pack: center;
    box-align: end;
}

A jak wiadomo, życie nie jest takie proste, dlatego musimy targetować poszczególne przeglądarki osobno. Zatem kod który dopiszemy to nie będą 3 nowe linijki a aż 9:

h1 {
    ... 
    display: box;
    box-pack: center;
    box-align: end;
    display: -webkit-box;
    -webkit-box-pack: center;
    -webkit-box-align: end;
    display: -moz-box;
    -moz-box-pack: center;
    -moz-box-align: end;
}

Tak czy inaczej osiągamy nasz cel. Wersja finalna + demo.

UPDATE:
Okazuje się, że Firefox ma problemy z Flexible Box Model, jeśli dany element jest wypozycjonowany absolutnie. Dlatego też musiałem nieco poprawić mój przykładowy kod. Teraz wszystko powinno być ok. Bug właśnie zgłaszam Firefoksowi, a za wychwycenie tego błędu bardzo dziękuję css3.pl.

A więc po pierwsze: WiFi. Oczywiście nie działało. Albo działało, ale średnio dawało się z tego korzystać. Słyszałem jednak, że jest to już tradycja na tego typu konferencjach. Tak czy inaczej niedziałające WiFi to trochę porażka, na eventach ściśle związanych z Internetem, czyż nie? Co gorsze, jednym z partnerów była firma LinkSys, która przecież zajmuje się produkcją routerów. No ale nie będę się bardziej zagłębiał w ten temat.

Wstęp i zakończenie. Wstęp, czyli pierwsze wrażenie. Preludium utworu muzycznego. Coś, co potrafi powiedzieć, co będzie za chwilę. Wstęp na Front-Trends mnie załamał. Wydawało mi się, że nikt go nie przygotował, że nikt nie odrobił lekcji, że nikt się nie nauczył tekstu na pamięć. Chaotycznie, bez ładu i składu. Najpierw kilka słów od organizatorów, z których prawdopodobnie nie zapamiętałem ani słowa, potem wszedł ktoś ze sponsorów, powiedział kilka słów, co prawda ciekawie, ale nie tego chciałem słuchać na początku. Rozumiem, że to pierwsza konferencja i pewnie wszyscy organizatorzy byli zdenerwowani itp., ale i tak uważam, że można było się lepiej przygotować. Że w ogóle można było się przygotować.

A zakończenie? Moje wrażenia są dokładnie takie same jak w przypadku wstępu. 3/4 zakończenia wydawało się przypadkowe. Losowanie nagród to też jakaś pomyłka. Miałem wrażenie, że niektórzy ludzie w pewnym momencie zaczynali wychodzić.

I mimo tych dwóch czy trzech minusów to całą konferencję oczywiście oceniam bardzo pozytywnie i czekam już na kolejną!

Początek owej produkcji wydawał się dość daleki od czegoś dla zwykłych śmiertelników. Dialogi o Emacsie, PHPie i tego typu zagadnieniach nawet mnie nieco odstraszyły. Później jednak zrobiło się mniej strasznie i okazało się, że wszystko kręci się wokół sprawy, która została wytoczona Zuckerbergowi przez kilku jego znajomych ze studiów.

Ogląda się przyjemnie, cały czas dzieje się coś ciekawego, choć oczywiście nie jest to żaden film akcji. Zobaczenie jak powstawał facebook samo w sobie było dość interesujące. Genialne były riposty młodego Zuckerberga skierowane do przeróżnych osób, a w szczególności kilku prawników. Często komiczne, czasem groteskowe, ale zawsze cholernie trafione.

Zobaczyłem obraz dwudziestoparoletniego geniusza. Nerda, trochę chama, trochę oszusta, trochę oderwanego od rzeczywistości studenta, z pomysłem wartym miliardy. Pomysłem, który po obejrzeniu filmu wydaje się być skradzioną “własnością intelektualną” kogoś innego.

Tylko ile w tym wszystkim prawdy? Bowiem co chwilę nasuwa mi się to pytanie. Widzisz na ekranie chłopaczka głoszącego głębokie filozoficzne myśli podane na plastikowej tacy, zrozumiałe dla każdego. Uświadamiasz sobie, że nie znasz nikogo takiego, ani nawet nie spotkałeś w swoim życiu osoby, która była choć trochę podobna. Po prostu to, co jest zastanawiające to to, czy owa historia została podkolorowana przez scenarzystów czy reżyserów. Oczywiście, że została. W końcu to film. A gdy sobie to uświadamiam to całość przestaje już być dla mnie tak efektowna…

…a właśnie, że nie! Nadal film mi się podoba, nadal jestem pod jakimś tam wrażeniem. Dlatego z pełną świadomością mogę szczerze polecić wybranie się na The Social Network do kina :)

6win – to coś w formie sklepu, bloga i wikipedii. Czyli takie wszystko w jednym. Autorzy piszą o winach, recenzują je, opisują wyprawy szlakiem winnych smaków (które zresztą pewnie kończą się pijaństwem w miejscowych knajpkach ;)) no i degustują.

Fenomen tego serwisu polega na prostocie oraz… autorach. Prostota, bo jest to layout gazety (który sam w sobie stanowi kwintesencję minimalizmu), dodatkowo podrasowany, upiększony i w ogóle ach i och. A teraz jeśli chodzi o autorów to nie są to zwykłe szaraczki, które dostają 25zł za jedną stronę A4 napisanego tekstu. Są to ludzie z nieco innej półki. Tacy, którzy fascynują się winem (czyli mają jakąś tam wiedzę, gusta) ale są zarazem dość znanymi osobistościami. Przykład: Marek Kondrat. Aktor – wiadomo. Wielbiciel wina – mniej wiadomo, ale to fakt. Właściciel winnic(y) / sklepu z winami – znacznie mniej wiadomo, ale to też fakt. Dalej: Bartosz Węglarczyk – czyli niby nikt, bo nikt go nie kojarzył jeszcze przed paroma miesiącami. Niby nikt, bo wielu go do teraz nie kojarzy. Niby nikt, bo prowadzi Dzień Dobry TVN. Marek Bieńczyk – jego nikt nie zna, ale on się zna… na rzeczy. A w zasadzie na winach. Od 15 lat chle.. degustuje i fascynuje się winami. No i jest w międzynarodowym jury degustacyjnym. Szycha!

A jaki jest fenomen sklepu? Nie sprzedają win ot tak sobie. Nie ma kategorii, nie znajdziesz półwytrawnych win z południowej Francji. Ale kupisz np. zestaw 6 win. Zestaw, który jest promowany na stronie głównej serwisu. A serwis na stronie głównej gazeta.pl – czyli jakby nie patrzeć model biznesowy jest dość dobry. Każdy zestaw (w sumie to na razie jeden), jest oceniany przez tych wcześniej wspomnianych degustatorów. Znane twarzy, więc znowu – umacnia to model biznesowy. W końcu wolę kupić wino, które poleci mi milioner i właściciel sklepu z winami niż pani w supermarkecie.

6 win. 200 zł. Czyli za jedno w zasadzie płacę 33 zł. Oczywiście jednego nie mogę kupić. No ale 33 zł to nie jest dużo. Więc kupię. Kupię 6. Przecież wypiję… Chyba.. Oczywiście, że wypiję! W końcu Kondrat wypił.

Tak na pewno wygląda tok myślenia niektórych osób. No ale trudno się dziwić. Tak to zostało zaplanowane, żeby owy tok w ten sposób wyglądał. Według mnie pomysł na serwis, sposób jego działania oraz wykonanie zasługuje na 6+ w szkolnej skali ocen.

Czekam na rozwój serwisu, gratuluję i trzymam kciuki!

Prawie równocześnie, bo 21-22 października w Warszawie odbędzie się konferencja Front-Trends. Ta, jak sama nazwa wskazuje, będzie oscylować w tematyce około front-endowej, czyli zdecydowanie inna brożka niż startupy, ale znowu – temat który lubię.

Na obu być nie mogę, choćby z logistycznego punktu widzenia. I mimo, że chciałbym wybrać się na obie te imprezy to muszę wybrać jedną. Dość mocno się waham. Za DemoCampem przemawia to, że tematyka dość fajna, nie musiałbym wyjeżdżać z Poznania, a i sam kosz wejścia to chyba 19zł.

Na Front-Trends z kolei tematyka, która może okazać się znacznie bardziej przydatną. Poza tym zapowiedziałem już, że spotkam się z kilkoma znajomymi przy okazji tej konferencji. Ciężko by mi był teraz rezygnować. Jednak w porównaniu z DemoCampem, musiałbym jechać do wawy, a i mój budżet by to odczuł, jako że wejście na Front-Trends kosztuje prawie 200 ojro.

Data Front-Trends była znana już dość dawno i szkoda, ze ludzie od DemoCampu, nie próbowali zorganizować owej imprezy w jakimś innym terminie. Teraz ja mam trudny wybór ;). Jeszcze pewnie parę dni będę rozważał obie opcje, choć wydaje mi się, że Front-Trends wygra w klasyfikacji generalnej ;)

Miałem 3G przez bardzo długi okres czasu, aż w końcu coś w nim się zepsuło i przestał działać tak jak powinien – urywało połączenia, strasznie mulił itd.. Nie dało się go komfortowo użytkować. Data jego śmierci zeszła się akurat z datą zakończenia umowy z Erą, a że potrzebowałem na gwałt nowego telefonu, to przedłużając umowę z Erą wziąłem jeden z telefonów, który mi oferowali – Nokię Nxx (nie pamiętam dokładnie modelu. jedyne modele Nokii jakie znam to 3310, 3510i oraz 6280, bo z nich akurat miałem okazje korzystać.). W każdym razie była to Nokia z dotykowym wyświetlaczem. Po mniej więcej paru godzinach używania stwierdziłem, że jest beznadziejna, a dotykowy wyświetlacz to jakaś tragedia. Ale jest to dość subiektywna opinia, jako że wcześniej używałem iPhone 3G.

I w końcu nadarzyła się okazja, żeby sprawić sobie najnowszy model telefonu z oferty Apple także dzisiaj już jestem szczęśliwym (prawie) posiadaczem tego urządzenia. Dlaczego prawie? Otóż “uchwyt śmierci” rzeczywiście istnieje, a twierdzenie przez fanów, że jest on ledwie zauważalny i tylko w skrajnych przypadkach to spora przesada. Jestem leworęczny także domyślnie chwytam telefon właśnie tzw. death gripem. I wczoraj podczas rozmowy telefonicznej po prostu przerwało połączenie, a według telefonu nie miałem zasięgu. Powiem tylko, że nie ściskałem urządzenia z całej siły, nawet nie pomyślałem o sposobie w jaki go trzymam – ot po prostu trzymałem go przy uchu. Próbuję się przyzwyczaić do nieco innego uchwytu i podejrzewam, że jest to kwestia kilku dni. Jednak powiem szczerze, że trochę się tym rozczarowałem.

Wszystko inne w telefonie jest po prostu genialne – wyświetlacz Retina zwala z nóg. Nawet mój znajomy będący hejterem apple, stwierdził, że jakość wyświetlacza jest zajebista. Poza tym – szybkość. Porównując go do starszego modelu jest znacznie lepiej – żadnych opóźnień, żadnego czekania. Dodam tylko, że Nokia Nxx korzystająca z Symbiana była nawet wolniejsza od iPhone 3G.

Co do aparatu – rzeczywiście szybki. Czytałem w kilku recenzjach, że tak właśnie jest i okazało się to faktem. Jednak osławiona funkcja zdjęć HDR dupy nie urywa. W sumie też nie bardzo rozumiem, po co ona w iPhonie :/ Równie dobrze mogli tam wrzucić inne efekty typu sepia, b&w, cokolwiek… Nie miałem jednak okazji sprawdzić jakości zdjęć, gdyż jeszcze się im nie przyglądałem na komputerze, ale na cuda nie liczę. Z tym że robiąc zdjęcia telefonem nie można w ogóle na takowe liczyć.

Cała reszta będąca składowymi zajebistości i niezajebistości iPhone’a jest już wszystkim doskonale znana i przez wszystkich pewnie opisana. Ja tym wpisem chciałem zwrócić jedynie uwagę, na ten death grip, który hejterzy krytują, a fanboje bagatelizują.

…a leworęczni realiści uczą się inaczej trzymać telefon.

Co ciekawe, death grip występował również we wspomnianej Nokii. Z tą jednak różnicą, że telefon należało porządnie ścisnąć i w określonym miejscu, co przekłada się na dokładnie 0 (słownie: zero) sytuacji z traceniem zasięgu z powodu złego trzymania.

• Sporo roboty na głowie, ale to w sumie dobrze :)
• No i główny powód: przeprowadzka. Wynoszę się z Lubonia na rzecz innej wioski dosłownie parę kilometrów od obecnego miejsca zamieszkania – Plewisk. Przeprowadzka trwa już dobry miesiąc, co i tak jest dobrym wynikiem, biorąc pod uwagę fakt, że czas na *przeprowadzanie się* mam głównie w weekendy. A pod pojęciem “przeprowadzka” widzę też wszelkie remonty w nowym mieszkaniu, załatwianie formalności itp. itd. Ogólnie rzecz biorąc – sporo syfu ;)

I jeszcze w ramach apdejtu wypunktuje to i owo, bo trochę czasu brakuje na rozpisywanie się…

• Zarobiłem niedawno 16 punktów w kategorii lans, gdyż doczekałem się konta w serwisie Dribbble.com. Dlaczego jest to dodatkowy lans? Społeczność Dribbble działa na bazie zaproszeń, których jest bardzo mało i które bardzo rzadko się pojawiają. Sama idea serwisu to – w skrócie – wrzucanie screenów o max. rozmiarze 400x300px aplikacji / serwisów / ilustracji / designów / itp.
• Zarobiłem dodatkowe 16 punktów w kategorii lans, gdyż doczekałem się konta w serwisie Forrst.com. Zasada podobna – jest niewiele zaproszeń ;). Oba serwisy – zarówno dribbble jak i forrst – charakteryzuje dość wysoka jakość contentu i to jest właśnie element, który j wyróżnia. Choć jakoś niespecjalnie mnie ten serwis do siebie przyciąga.
• Odpalenie mojego portfolio wciąż się przeciąga, bo jakoś mało czasu wolnego jest. W każdym razie wszystko już działa, jest zakodowane itp., wystarczy tylko uzupełnić całość o projekty :). Swoją drogą, mały “preview” można oglądać w dribbble.
• Przeprowadzka, o której już wspomniałem wydaje się przebiegać zgodnie z planem, nie ma żadnych poślizgów czasowych, mimo, że wszystko trwa już miesiąc. Nie licząc przewiercenia kabla w ścianie, wszystko przebiega gładko.
• Ruszył serwis eWnioski.pl, przy którym miałem przyjemność pracować. Idea tego serwisu wydaje się na serio zacna i aż dziw, że wcześniej nikt na to nie wpadł.
• Szczena mi trochę opadła, gdy dowiedziałem się, że przy jednym zleceniu mogę olać przeglądarki nieobsługujące CSS3 oraz rozdzielczości mniejszej niż pi razy 1300px (szer.) – miło dostawać takie wiadomości :)

To tyle jeśli chodzi o autolans i kilka ciekawostek :) Stay tuned!